Ertesi gün hüznü diye birşey var. Hiçbir şey olmamış gibi devam etme zorunluluğunun getirdiği.  Dün yine bir acı haber geldi: öz abim kadar çok sevdiğim birinin babasını kaybettik bu sefer. Öğleden sonra cenaze namazı ve defin işleriyle geçti. Bu işlemler bittiği gibi herkes hayatına döndü doğal olaraktan. Nedense cenazenin ertesi günleri daha bi hüzünlü geliyor bana. Sanki kişi öldüğünde değilde, bedeni üzerine o ilk toprak atıldığında başlıyor anılarda yaşam. Ve o ertesi gün hiçbirşey olmamış gibi hayata devam etme zorunluluğu… Doğmak kadar normal sonuçta ölüm ama sanki birazda sistem buna zorluyor.

Neyse, daha fazla saçmalamadan burada bitirmeli. Huzur içinde yat Mürsel Akgün.