Geçtiğimiz hafta alınan bol miktarda alkol ile birlikte güzel bir cümle kurasım geldi. Oldukca güzel ve keyifli bir özne, sonrasında cümlenin gidişatını zenginleştiren harika tamlamalar… Herşey harika gidiyordu. Cümleye yüklemini ekleyerek unutulmaz bir söz oluşturmaktı aklımdaki,  yüklemi eksik kaldı. Normalde takmayacağım durumlardandı ama cümleye başlamak o kadar keyifliydi ki bitirememek gerçekten içimde kaldı.Ama ne yalan söyleyeyim belkide iyi oldu. Bazı cümleler başkaları için gerçekten kırıcı hatta yıkıcı olabilme tehlikesine sahip. Anlayacağınız karışık bir durum. Yada aslında basit ama cümleyi tamamlamak istediğim için ben karıştırıyorum, bilemiyorum. Ne bileyim işte öyle, garip bi’şey oldu.

 

Bir yıldan fazla bir süre sonra gelen edit: karmaşa‘da anlattığım bütün aksiliklere garipliklere (ki o tarihten sonra da artarak devam etti) rağmen hala tebessüm ettiriyor, içimi ısıtıyor bu yarım cümle. hala dün gibi…