Hiç başıma gelmemişti severken ayrılmak zorunda kalmak. Hep nasıl bir şey olduğunu merak ederdim bok var gibi. Başıma geldi kesinlikle güzel bir şey değil merak etmeyin özenmeyiniz efendim.

O’nunla ilk kez 2006 yılında tanışmıştık. O kalabalık içinde hemen dikkatimi çekmiş ve etkilemişti. O tarihten önce ilk görüşte aşk’a inanırmısın deseler gülüp dalga geçerdim ama o günden sonra “kimi gördüğüme bağlı” diyorum. O kadar güzel anılarımız oldu ki. Şimdi düşünüyorumda bütün güzel hatıralar hep onun sayesinde hayatımda, elimin altında. Okuldaki çocuklar bile o konuda o kadar çok teşekkür etmişlerdi ki anlatamam. Nasıl etmesinler çekilen her fotoğrafın videonun altına imzası vardı. İlişkimizin genel başlıkları güzel hatıralar, mutlak sadakat, eksiklikleri gözardı etmek, iyi taraflarını yüceltmek.

Her güzel hikayenin bir sonu oluyor ve maalesef her son “mutlu” olmuyor. Geçen zaman oldukça şeyler götürdü bizlerden. Şartlar başka olsa birbirimize yetebilirdik ancak olmadı, yenildik zamana. Önce enerjimizden çaldı zaman, eskisi kadar aktif olamadık, ilişkimiz gerekleri yerine gelmemeye başladı ve beraberinde sinir harpleri, gerilen sinirler, azalan mutluluk. Çok uğraştım ilişkimizi yeniden ayağa kaldırmak için 3-4 farklı girişimde bulundum çabaladım savaştım ancak sonuç hiçte düşlediğim gibi olmadı. Şimdi bakıyorumda girişimlerim kaybettiği hastasının ardından kendinden geçerek kadavraya şok veren doktor panikliğindeymiş. Olmadı kurtaramadık ikimizde.

İlişki başlangıcında nasıl sadece pozitif düşünceler varsa noktadan sonrada en azından kötülememeli ilişkideler birbirlerini. En azından yaşanmışlığa saygıdan nefret beslememeli ve başlaması kadar bitmesininde normal olduğunun farkına varmalı insan.

Sen ilişkimizin başındada güzeldin şimdi de güzelsin ama olmadı yürütemedik. Bu yazım ile sana olan vefa borcumun ilk taksitini ödemek istedim. Ve bundan sonrakilerde de senin yerin hep ayrı, hep kalbimin derinliklerinde olacaksın. Şuan kısa sürede bozduğun üçüncü bataryana, gün içinde gelen ilk aramanın ortasında biten şarjına rağmen sen benim en kıymetli telefonum olarak kalacaksın. Fazla akım alarak öldürdüğün bataryalar ise helal olsun sana. Okul hayatımda seni fotoğraf makinesi gibi kullanıp o güzel hatıraların yanında az bile. Kalbimin derinliklerinde, yeni alacağım telefonu kapattıktan sonra gizli gizli buluşmak üzere 6280’im.😥